Θεραπευτικό tango ωρίμανσης και αυτογνωσίας

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΣΚΑΛΙΔΗ

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ
Γράμματα στην Κλαούντια
μτφρ.: Μαρία Μπεζαντάκου
εκδ. Opera

Το πρώτο ενικό πρόσωπο είναι δίκοπο μαχαίρι. Στη γραφή. Εάν πετύχει, ο δημιουργός και ο αναγνώστης έχουν απολαύσει μια μοναδική σύνδεση. Μεταξύ τους. Και άμα μιλάω εγώ, σε πρώτο πρόσωπο, χρειάζομαι κάποιον να του απευθυνθώ, να με ακούσει. Εσένα. Η σχέση που αναπτύσσουμε, είναι εξομολογητική. Ακροβατούμε πάνω στην κοφτερή ακμή της αμεσότητας και της αλήθειας που κρύβουμε μέσα μας και δεν μπορεί να ειπωθεί αλλιώς. Και ο χορός μας ξεκινάει. Βήμα βήμα.

Δύο άνθρωποι δίπλα δίπλα. Ας πούμε, ο θεραπευτής και ο θεραπευόμενος. Εν προκειμένω, ο ψυχοθεραπευτής Χόρχε Μπουκάι αποφασίζει να γράψει γράμματα προς μια αγαπημένη του ασθενή που φέρει την ηλικία της κόρης του. Επιστολές που στην ουσία θέλει να γράψει για να απελευθερώσει τον εαυτόν του. Και την ίδια ώρα, λύνει κόμπους από τους ασθενείς του, τους πελάτες του, τους αναγνώστες του. «Τα όρια μας ενώνουν και μας χωρίζουν». Οι επιστολές αυτές διακινήθηκαν μεταξύ των θεραπευόμενων και των φίλων του. Κι ύστερα έγιναν βιβλίο. «Γράμματα στην Κλαούντια». Πρόκειται για ένα από τα πρώτα γραπτά του διάσημου πια συγγραφέα, που κυκλοφορεί πια και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Opera, σε μετάφραση της Μαρίας Μπεζαντάκου. «Σε τελική ανάλυση, το παρελθόν μας είναι μια υπόθεση, μια φαντασία, μια εξήγηση για το πώς τα πράγματα έφτασαν να είναι σήμερα».

«Πάουλα» της Αλιέντε

Η ζεστασιά και το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο των ανθρώπων από τη Λατινική Αμερική αναβλύζουν και στον γραπτό λόγο. Για να θυμηθούμε μια κυρία της λογοτεχνίας, τη Χιλιανή Ιζαμπέλ Αλιέντε και τη σπαρακτική της «Πάουλα» (εκδ. Ωκεανίδα, μτφρ. Κλαίτη Σωτηριάδου), το βιβλίο που έγραψε καθισμένη δίπλα στο προσκεφάλι της κόρης της προκειμένου να αντέξει την απώλεια, την πορεία προς τον χαμό της νεαρής της αγαπημένης. Εκεί η μάγισσα του μυθοπλαστικού ρεαλισμού ξεδίπλωσε την οικογενειακή της ιστορία και τα μύχια κρυμμένα μυστικά της ζωής της, πήγε βαθιά στον χρόνο πίσω για να ξορκίσει το κακό, για να εκφράσει τον πόνο της, να κλάψει, να πει τα συναισθήματά της, μα κυρίως να γιατρευτεί και να λυτρώσει εντέλει εκατομμύρια αναγνώστες της ανά τον κόσμο με τα δάκρυα που χύνουν μαζί της, ο καθένας για τον δικό του λόγο. Η πραγματικότητα αποκτά τις διαστάσεις της μυθιστορίας. Και η Πάουλα με έναν τρόπο γίνεται κόρη, φίλη, αγαπημένη όλων. Περνάει στην αθανασία των λέξεων που εκπορεύονται από την καρδιά και πύρινες λάμπουν. «Μυστηριακό φως και απύθμενο σκοτάδι. Είμαι το κενό, είμαι όλα όσα υπάρχουν, βρίσκομαι σε κάθε φύλλο του δάσους, σε κάθε σταγόνα δροσιάς, σε κάθε μόριο στάχτης που παρασέρνει το νερό, είμαι η Πάουλα και είμαι εγώ η ίδια, είμαι το τίποτα και όλα τα άλλα σε τούτη τη ζωή και σε άλλες ζωές, αθάνατη... Πνεύμα».

Ο Χόρχε Μπουκάι, χωρίς το όπλο του μύθου, βουτάει στη ζωή του ως ψυχιάτρου, στα πρώτα του βήματα, στις επιλογές της ζωής του για να μιλήσει στη νεαρή ασθενή του, να της δείξει κατανόηση, αποδοχή, στοργή, αγάπη και να δημιουργήσει μαζί της ένα δεσμό αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Να οικοδομήσει μια σχέση που θα βοηθήσει εκείνη μα και τον ίδιο να αντικρίσει την πραγματικότητα. «Η υγεία συνίσταται απλώς και μόνο στο να συνειδητοποιείς πως ό,τι είναι, είναι». Η Κλαούντια γίνεται εμείς, εγώ, εσύ. Προκειμένου ο συγγραφέας και τελικά ο αναγνώστης να συναισθανθεί μια υποφωτισμένη πτυχή του. «Για να είσαι καλή φωτογραφική μηχανή, το σημαντικό είναι να πετύχεις μια καλή εικόνα της πραγματικότητας». Ο γιατρός πορεύεται στα μονοπάτια της ψυχής των άλλων, οδηγείται στην υιοθέτηση της μεθόδου Γκεστάλτ, που την έχει «εφεύρει» αυτοσχέδια μέσα του προτού καν γνωρίσει την ύπαρξή της, αναζητά την ευτυχία, αναλύει τον εαυτό του, θεραπεύει δικά του κομμάτια μέσα απ’ αυτή τη δημόσια έκθεση που επιφυλάσσει η επιστολική γραφή και μιλάει για την ανάπτυξη μέσα μας που αποτρέπει τη γήρανση του πνεύματός μας. «Ευτυχία είναι ν’ αφήνεις όλα όσα είναι να συμβούν να συμβαίνουν». Σε ένα επωφελές tango που μαλακώνει την ψυχή, καθαρίζει το μυαλό και ηρεμεί την καρδιά, παρασύρει τον αναγνώστη του ο Αργεντίνος γιατρός. Ενα χορό ενηλικίωσης και ωρίμανσης, ανάπτυξης και διαρκούς εξέλιξης, συνειδητοποίησης και αυτογνωσίας.




Πηγή : http://www.kathimerini.gr/851797/article/politismos/vivlio/8erapeytiko-tango-wrimanshs-kai-aytognwsias 

Η «γλώσσα» των συναισθημάτων

Η δυσκολία ορισμού του συναισθήματος οφείλεται στην πολυπλοκότητα της ίδιας του της φύσης. 

Ως συναίσθημα ορίζεται κατά βάση το υποκειμενικό βίωμα που αισθάνεται το άτομο σε συνδυασμό με τις συγκεκριμένες σκέψεις που προηγήθηκαν αυτού ή δημιουργήθηκαν από αυτό, τις βιοψυχοκοινωνικές παραμέτρους που το χαρακτηρίζουν καθώς και το σύνολο των προτροπών για επικείμενη δράση που κατευθύνεται από το ίδιο.
 
Οι ερευνητές των επιστημών του ανθρώπου εξακολουθούν να διαφωνούν ως προς το ποιες «οικογένειες» συναισθημάτων θεωρούνται πρωταρχικές για το ανθρώπινο είδος και ποιες αποχρώσεις συμπληρώνουν το συναισθηματικό φάσμα. Ο Paul Eckman , του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο στην Καλιφόρνια, διατυπώνει την άποψη ότι τα τέσσερα βασικά συναισθήματα, φόβος, θυμός, θλίψη, απόλαυση, συμπληρούμενα από την αγάπη, ντροπή – ενοχή, απεικονίζονται με μεγάλη ακρίβεια σε πρωτόγονους αυτόχθονες (aborigines) της Νέας Γουινέας, οι οποίοι ζουν σε απομονωμένες φυλές, βρίσκονται στη Λίθινη εποχή από την άποψη του τεχνικού Πολιτισμού, δεν χρησιμοποιούν καν γραφή και δεν έχουν μολυνθεί από την ηλεκτρονική τεχνολογία του σύγχρονου δυτικού κόσμου.

Το συναίσθημα του φόβου έχει μελετηθεί ιδιαίτερα από ψυχοφυσιολογική άποψη. Σε σχέση με αυτό έχει αναγνωριστεί ο σημαντικός ρόλος του αμυγδαλοειδούς πυρήνα στον εγκέφαλο ως συστήματος συναγερμού. Ο συνεχώς εντεινόμενος φόβος, για παράδειγμα, έχει μια ουσιώδη αποστολή: περισσότερο από κάθε άλλο συναίσθημα αποτελεί βασικό συστατικό επιβίωσης. Το πρόβλημα της εποχής μας είναι ότι στην καθημερινή μας ζωή εμφανίζονται πολλοί και αδικαιολόγητοι φόβοι οι οποίοι ενεργούν σαν «δηλητήριο» και μας δημιουργούν χωρίς σημαντικό λόγο υπερβολικό άγχος. Άγχος το οποίο, όταν σχηματοποιηθεί, μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχές προσωπικότητας ή και σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις όπως κρίσεις πανικού, φοβίες διαφόρων τύπων κλπ.
Ο θυμός αποτελεί το πιο επικίνδυνο συναίσθημα και το λιγότερο προσαρμοστικό, διότι αυξάνει την ενδογενή επιθετικότητα, «θολώνει» την αντικειμενική εκτίμηση της πραγματικότητας και μας προτρέπει να πολεμήσουμε σαν «τυφλά, μαστιγωμένα ζώα», όπως αναφέρει και ο τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος. Το συναίσθημα του θυμού είχε μελετηθεί ήδη από την αρχαιότητα. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια ισχυρίζεται ότι «ο καθένας μπορεί να θυμώσει, αυτό είναι εύκολο, αλλά το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και στη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο, αυτό είναι πανδύσκολο». Η εκτόνωση του θυμού και το καταλάγιασμα των αρνητικών συναισθημάτων απαιτεί έντονες και μακρόχρονες εσωτερικές διεργασίες, που οδηγούν στην αυτεπίγνωση και την αυτογνωσία, έτσι ώστε να υπάρξει αρμονική ισορροπία ανάμεσα στον συγκινησιακό και τον λογικό εγκέφαλο. Όπως επισήμανε και ο γνωστός ουμανιστής του 16ου αιώνα Έρασμος: «Ο Δίας συσσώρευσε, από τη μια μεριά θυμό και πόθο και, από την άλλη, λογική σε αναλογία 24:1, πράγμα που φαίνεται σαφέστατα στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων».
Η θλίψη, όταν σχετίζεται με τη διεργασία του φυσιολογικού πένθους (οφείλεται, λόγου χάρη, στην απώλεια κάποιου αγαπημένου ανθρώπου), αποτελεί προσαρμοστική αντίδραση. Όταν όμως εξελιχθεί σε υπερβολικό βαθμό (κατάθλιψη ή μελαγχολία επί το σοβαρότερο), τότε μετατρέπεται σε σοβαρή ψυχοπαθολογική διαταραχή, που επιδρά άμεσα και καταστρεπτικά αλλά και στο ανοσοποιητικό σύστημα άμυνας του οργανισμού, και απαιτεί φαρμακευτική και ψυχοθεραπευτική παρέμβαση.
Η απόλαυση σχετίζεται άμεσα με την ικανοποίηση των βασικών αναγκών του ανθρώπου (τροφή, σεξ). Μπορεί όμως να μετουσιωθεί και σε ανώτερες μορφές ευεξίας και ευτυχίας από την πλήρη βιοψυχοκοινωνική λειτουργία του ανθρώπινου όντος. Σε ακραίες παθολογικές καταστάσεις συνδέεται με τη μανία.
Η αγάπη αναφέρεται στη φιλική αποδοχή, την εμπιστοσύνη, την τρυφερότητα και την ταιριαστή αφοσίωση που διακρίνει αμοιβαία τη σχέση γονέων - παιδιών, αδελφών, φίλων, συντρόφων και συναδέλφων. Επηρεάζεται από πολιτισμικούς, φυλετικούς, θρησκευτικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Το ερωτικό στοιχείο σε συνδυασμό με την έντονη σεξουαλική έλξη διαφοροποιεί τη νοηματοδότησή της.
Η ντροπή και η ενοχή αφορούν συναισθήματα αρνητικής τάξης τα οποία αναπτύσσονται λόγω της αντίθεσης των πράξεων του ατόμου με το δικό του ηθικό κώδικα ή με τον κώδικα των κατεστημένων αξιών του κοινωνικού συνόλου στο οποίο ζει. Η υπερβολική ανάπτυξη τύψεων μπορεί να οφείλεται και στη χαρακτηρολογική ιδιοσυγκρασία του ατόμου, το οποίο αισθάνεται ισχυρές ενοχές που αντικειμενικά δεν αναλογούν στα διατρέξαντα. Η Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία κατευθύνει τα άτομα να αποδίδουν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ», διότι ανύπαρκτης ή και μηδαμινής αιτίας ενοχές μπορεί να οδηγήσουν στη δυστυχία και στην κατάθλιψη. 


Η κατανόηση της «γλώσσας» των συναισθημάτων επιτυγχάνεται με άριστα αποτελέσματα μέσω της συμμετοχής σε Ομάδες Βιωματικής Εμπειρίας που έχουν σαν στόχο την Προσωπική Υποστήριξη και Ανάπτυξη (LIFE- COACHING) καθώς και την Αυτογνωσία και Καλλιέργεια Κοινωνικών Δεξιοτήτων (NLP).
Οι συμμετέχοντες μέσα από την ομαδική διαδικασία (που είναι εξ ορισμού και ατομική θεραπεία):
συνειδητοποιούν εκείνα τα στοιχεία της προσωπικότητάς τους, τα οποία τους δυσκολεύουν στην επαφή τους (λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία) με τους άλλους ανθρώπους
ανευρίσκουν διέξοδο στις συναισθηματικές τους εμπλοκές
βιώνουν εντέλει τη λυτρωτική διορθωτική εμπειρία επιφέροντας ριζικές θετικές αλλαγές στην Ποιότητα Ζωής τους.



Δρ.ΝίκοςΕΔέγλερης*



………………………………………………………………………………………………………
*UNIVERSITE PARIS V, CNRS (UNITE: PSYCHOTHERAPIE)

Τα κοινωνικά δίκτυα θρέφουν τον ναρκισσισμό των χρηστών

«Επέστη καιρός της αυτολατρείας» όπως έγραψε ο Παπαδιαμάντης στους «Εμπόρους των Εθνών». Απόφθεγμα που, αν και χρονικά μακρινό, ταιριάζει περιγραφικά στους παρόντες ψηφιακούς καιρούς των αυτοφωτογραφιών και των ψηφιακών μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Τα εύλογα ερωτήματα ως προς το κατά πόσον η διογκούμενη τάση λήψεως αυτοφωτογραφιών -των καλούμενων selfies- και εν συνεχεία προβολής τους στο Facebook, αποτελεί ενδεικτικό σημείο ναρκισσιστικής διαταραχής της προσωπικότητας, έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας -που διαπραγματεύεται το θέμα με σχετικά άρθρα- και την ανησυχία πολλών γονιών οι οποίοι βλέπουν καθημερινά τα παιδιά τους να «υπέρ-ποστάρουν» τις αυτοφωτογραφίσεις τους στο Διαδίκτυο, συχνά σε βάρος των δραστηριοτήτων και των υποχρεώσεων της πραγματικής τους ζωής.

Πρώτα απ’ όλα, για να τεθεί η διάγνωση της ναρκισσιστικής διαταραχής της προσωπικότητας θα πρέπει να διαπιστώνεται ένα διάχυτο πρότυπο μεγαλείου -στη φαντασία ή τη συμπεριφορά-, σε συνδυασμό με την ανάγκη για θαυμασμό και την έλλειψη ενσυναίσθησης -δηλαδή ενδιαφέροντος για τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων. Θα πρέπει, επίσης, να παραβλάπτεται η λειτουργικότητα του ατόμου και να πληρούνται συγκεκριμένα κριτήρια, όπως ισχύει και για άλλες διαταραχές της προσωπικότητας, όπως για την παραπλήσια Ιστριονική Διαταραχή της Προσωπικότητας που τη χαρακτηρίζει ένα διάχυτο πρότυπο υπερβολικής συγκινησιακής έκφρασης και επιδίωξης πρόκλησης της προσοχής.

Οπως προκύπτει από σχετικές έρευνες, οι γυναίκες έχουν γενικά την τάση να ποστάρουν περισσότερες selfies από τους άνδρες, ενώ θα πρέπει, πριν από κάθε προσπάθεια ευθείας συνδέσεως των selfies με τη ναρκισσιστική διαταραχή να λαμβάνεται υπόψη και η γενικότερη τάση των νάρκισσων να ποστάρουν φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η αυτοεπάρκεια, η ματαιοδοξία (ιδιαίτερα σε ό,τι έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση), η τάση για ανάληψη ηγετικών ρόλων και η απαίτηση του θαυμασμού των άλλων είναι μερικές από τις περιγραφικές παραμέτρους του ναρκισσισμού, των οποίων η σχέση με τις selfies επιχειρήθηκε να διερευνηθεί. Οι τρεις τελευταίες ναρκισσιστικές παράμετροι φαίνεται να εμφανίζουν θετική συσχέτιση με την τάση για διαδικτυακό ανέβασμα selfies στους άνδρες, ενώ μόνον το στοιχείο της απαίτησης θαυμασμού προκύπτει πως συνδέεται αιτιολογικώς με το υπερβολικό ποστάρισμα αυτοφωτογραφιών στις γυναίκες. Μεθοδολογικά χρήσιμος είναι επίσης ο διαχωρισμός των αυτοφωτογραφίσεων σε ατομικές selfies, σε selfies οι οποίες λαμβάνονται μαζί με κάποιον ερωτικό σύντροφο και σε ομαδικές selfies, με τις δύο τελευταίες κατηγορίες να αποτελούν περισσότερο τρόπους σύνδεσης με τους άλλους, παρά ενδείξεις ναρκισσισμού.

Θα πρέπει, λοιπόν, να υπογραμμίσουμε πως όποιος ποστάρει συχνά selfies δεν είναι κατ’ ανάγκη νάρκισσος. Από την άλλη μεριά, όμως, θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας πως ο ναρκισσισμός, λόγω των εγγενών του χαρακτηριστικών προδιαθέτει σε αυξημένα επίπεδα δραστηριότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και στη χρησιμοποίησή τους για τη διατυμπάνιση ενός κατά πολύ περισσότερο εαυτο-προβάλλοντος περιεχομένου (self-promoting content).

Παράλληλα, τόσο το Facebook, όσο και τα υπόλοιπα ψηφιακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης ευνοούν, λόγω των δομικών χαρακτηριστικών τους, την αυτοπροβολή, μέσω αυτοπεριγραφών. Ταυτόχρονα, υποθάλπουν τη ματαιοδοξία μέσω των υπερπροβαλλόμενων φωτογραφιών και ευοδώνουν την ανάπτυξη μεγάλου αριθμού, αλλά ρηχών, σχέσεων. Ολα αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά που φέρουν έντονη ναρκισσιστική χροιά.
Γίνεται φανερή, λοιπόν, η υπεραντιπροσώπευση του ναρκισσισμού στα κοινωνικά δίκτυα τα οποία χαρακτηρίζονται παράλληλα -και κυρίως το Facebook- από την επικυριαρχία της «Φωτογραφίας του Προφίλ» (Profile Picture), μιας κατεξοχήν φωτογραφίας εαυτού, η οποία αποτελεί ναρκισσιστική προμετωπίδα αυτοαντανάκλασης στην ψηφιακή λίμνη της σύγχρονης μυθολογίας των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Οι νάρκισσοι χρησιμοποιούν τα ψηφιακά δίκτυα κοινωνικής αλληλεπίδρασης για να ανατροφοδοτούν την υπέρμετρη αίσθηση σημαντικότητας εαυτού που τους χαρακτηρίζει. Η υπερβολική χρήση του Διαδικτύου συντελεί, επιπροσθέτως, στην αύξηση του ήδη υπάρχοντος ναρκισσισμού, μέσω των δυνατοτήτων για ελεγχόμενη αυτοπροβολή που αυτό προσφέρει, καθώς και μέσα από τον κορεσμό της αγωνιώδους προσπάθειας προσέλκυσης της προσοχής και της προαγωγής των ρηχών και ευκαιριακών σχέσεων οι οποίες χαρακτηρίζουν τους νάρκισσους. Δεν μπορούμε, όμως να υποστηρίξουμε, με βεβαιότητα, πως κινδυνεύουν να αναπτύξουν ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά και οι χρήστες των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι οποίοι εμφανίζουν χαμηλούς δείκτες ναρκισσισμού στα σχετικά ερωτηματολόγια. Ιδιαίτερη προσοχή, μάλιστα, χρειάζεται, αν λάβουμε υπόψη μας το νεαρό της ηλικίας μεγάλου ποσοστού των χρηστών των ψηφιακών μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η υπερβολική ενασχόληση με τα οποία -ακόμη και αν δεν υποκρύπτει τον ναρκισσιστικό ύφαλο για τον οποίον μας προειδοποιεί το υπερποστάρισμα αυτο-φωτογραφιών- μπορεί να επικαλύπτει βαθύτερες ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, όπως ο εθισμός στο Διαδίκτυο ή η εφηβική κατάθλιψη. Καταστάσεις που απαιτούν την εγρήγορση των γονέων και την παρέμβαση των ειδικών.

*Ο κ. Χρίστος Χ. Λιάπης, MD, MSc, PhD, είναι ψυχίατρος-διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών.

Πηγή :http://www.kathimerini.gr/849324/article/epikairothta/ellada/ta-koinwnika-diktya-8refoyn-ton-narkissismo-twn-xrhstwn

Master Classes in Dementia 2016

"Η επίδραση της Μείζονος Νοητικής Διαταραχής στη Κατάθλιψη και vice versa". 

Ανδρέας Σόλιας, Κοινωνικός Λειτουργός MSc.

Οι διαταραχές της διάθεσης όπως και οι διαταραχές της μνήμης και των ανώτερων νοητικών λειτουργιών, απαντώνται συχνά στους ηλικιωμένους. Σε αντίθεση με τις περιπτώσεις που αποτελούν αυτόνομες νοσολογικές οντότητες, η διάγνωση αποτελεί δυσεπίλυτο πρόβλημα για τους κλινικούς όταν αυτές αλληλοεμπλέκονται και αλληλεπιδρούν με χρόνια νοσήματα.

Η επεξεργασία των δεδομένων 531 ατόμων 60+ ετών που διαβιούν αυτόνομα στην κοινότητα, αναδεικνύει την ανάγκη διερεύνησης συνύπαρξης καταθλιπτικής συμπτωματολογίας στην Μείζονα Νοητική Διαταραχή ή των νοητικών διαταραχών σε καταθλιπτικούς ασθενείς. Η διαφορική διάγνωση συμβάλλει ουσιαστικά στον περιορισμό της υποαναγνώρισης και υποθεραπείας των συμπτωμάτων με συνέπεια την καλύτερη κλινική έκβαση της πορείας των ασθενών.

"Ομάδα Γνωσιακής -Συμπεριφορικής Ψυχοθεραπείας σε ηλικιωμένους".

Μάντω Καραμπέρη, Κλινική Ψυχολόγος MSc.,  CBT Θεραπεία.

Ηδη από την δεκαετία του 1980 τον ενδιαφέρον των θεραπευτών και των ερευνητών προσανατολίστηκε στην εφαρμογή της γνωσιακής –συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας στα άτομα της τρίτης ηλικίας , αν και ήταν χαρακτηριστική η αντίσταση που υπήρχε (και υπάρχει εως ένα βαθμό και σήμερα) σε νέους γιατρούς, ψυχολόγους και νοσηλευτικό προσωπικό να ασχοληθούν με την ηλικία αυτή και τις παθήσεις της, αντίσταση που προέρχεται από τις λανθασμένες αντιλήψεις (μύθοι) με συνέπεια υποβάθμιση του θεραπευτικού αποτελέσματος.

Παρακινούμενοι από τα νέα ερευνητικά δεδομένα (cerebral neuroplasticity) που αφορούν την γήρανση, οι γνωσιακοί θεραπευτές ενσωμάτωσαν στις αντίστοιχες τεχνικές των νέων ενηλίκων , λαμβάνοντας υπ’ όψιν παράγοντες όπως:

• Συννοσηρότητα σωματικών παθήσεων

• Αισθητηριακές διαταραχές

• Γνωστικά και μνημονικά ελλείμματα

• Στερεοτύπες αντιλήψεις «γενεών».

H Γνωσιακή Συμπεριφορική ψυχοθεραπεία σε άτομα τρίτης ηλικίας είναι κατάλληλη γιατί:

•Ενισχύει τις δεξιότητες τους 

•Είναι προσανατολισμένη στον παρόντα χρόνο 

•Εστιάζει στο πρόβλημα 

•Αντιμετωπίζει, μέσα από αιτιολογημένη διατύπωση ενός προσωπικού σχεδίου θεραπείας (θεραπευτικός σχεδιασμός) τη φυσική αλλαγή που σχετίζεται με την ηλικία.

•Αναπτύσσει παρεμβάσεις που στοχεύουν στις ειδικές πιέσεις της αντίστοιχης περιόδου 

•Αναπτύσσει δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων (ατομικές και διαφορετικές) 

•Χρησιμοποιεί τον αυτοέλεγχο, την αυτοπαρατήρηση 

•Εκπαιδεύει στην αναγνώριση της διακύμανσης της διάθεσης και της συναισθηματικής ευαλωτότητας στρατηγικές διαχείρισης .

Συνεπώς οι ηλικιωμένοι μπορούν να επαναδομήσουν τη ζωή τους αναζητώντας ένα «νέο νόημα» απολαμβάνοντας  τα ύστερα χρόνια της ζωής τους.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ -ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ

1986-2016: 30 ΧΡΟΝΙΑ

Την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2016 πραγματοποιήθηκε, στα γραφεία της Παπαδιαμαντοπούλου 11 στα Ιλίσια, η καθιερωμένη εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας της ΕΨΕ. Μέσα σε ζεστή συναδελφική ατμόσφαιρα, δόθηκε η ευκαιρία για μια γόνιμη ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των μελών, πάνω στα «καυτά» θέματα, τα οποία αντιμετωπίζει η ψυχιατρική κοινότητα.

Μεταξύ των άλλων παρευρισκομένων ξεχώρισε η παρουσία των καθηγητών

κ. Ε. Βάρσου, κ. Γ. Παπαδημητρίου, κ. Γρ. Βασλαματζή, κ. Α. Δουζένη, κ. Γ. Μιχόπουλου, της Γ. Γ. της ΕΨΕ κ. Α. Μιχοπούλου, της Γραμματέως των κλάδων Ψυχοπαθολογίας και Διασυνδετικής Ψυχιατρικής κ. Μ. Διαλλινά, της Προέδρου του κλάδου Ψυχοθεραπείας κ. Χ. Καραμανωλάκη και της Γραμματέως του ίδιου κλάδου κ. Κ. Χαραλαμπάκη.

Δυναμικό παρόν έδωσε η Ελληνική Παιδοψυχιατρική Εταιρεία, με επικεφαλής τον Πρόεδρό της Δ/ντή - Καθηγητή κ. Δ. Αναγνωστόπουλο, τον Πρόεδρο του Δ.Σ. του ΕΚΨΥΕ Επίκουρο Καθηγητή Παιδοψυχιατρικής κ. Στ. Χριστογιώργο και την Επιστημονική Διευθύντρια του Ιδρύματος Δοξιάδη και Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. του ΕΚΨΥΕ Δρ Τζ. Σουμάκη.

Στα στιγμιότυπα διακρίνονται η ψυχίατρος, πρώην Ευρωβουλευτής και Υπουργός, κ. Μ. Γιαννάκου, ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΕΨΕ Καθηγητής κ. Γ. Χριστοδούλου, ο τωρινός Πρόεδρος της ΕΨΕ Καθηγητής κ. Δ. Πλουμπίδης, η υπεύθυνη της Γραμματείας – «ψυχή» της ΕΨΕ – κ. Ε. Γκρέτσα, ο Πρόεδρος του κλάδου «Τέχνη και Ψυχιατρική» κ. Στ. Κρασανάκης, ο κ. Γ. Καπετανής και ο κ. Γ. Στραφιώτης της Φαρμακευτικής Εταιρείας FARMASYN Α.Ε. και ο Πρόεδρος του κλάδου της «Ψυχογηριατρικής» κ. Ν. Δέγλερης.